صفحه ی اول درباره شرکت گالری عکس محصولات و خدمات
درخواست اطلاعات دفاتر فروش ورود کاربر
تماس با ما 

ساعت

 
امکانات سایت

 










 

 

 

 
 

آمار سایت
 
 

به سایت اینترنتی شرکت رنگین گچ میانه خوش آمدید

 

   
 

گچ ساختمانی                                          

گچ از جمله مصالحی است كه در صنایع ساختمان سازی از اهمیت ویژه ای برخوردار می باشد و به علت ویژگی هایی كه دارد از زمانهای قدیم در امر ساختمان سازی مورد مصرف داشته است. در بسیاری از ساختمانهای قدیمی مخصوصاً در دوران صفویه كه اغلب آنها در اصفهان موجود می باشد گچ نقش مؤثری داشته و گچ بری های بسیار زیبایی از آن دوران باقی مانده است.
گچ به علت خواص خود از اولین قدم درایجاد یك بنا كه پیاده كردن حدود زمین می باشد و با اصطلاح برای ریختن رنگ اطراف زمین مورد نیاز می باشد و همچنین تا آخرین مراحل بنا كه سفید كاری و نصب سنگ است باز هم گچ مورد نیاز است و حتی در نقاشی ساختمان هم از گچ استفاده می نمایند.

منابع تهیه گچ :

گچ از پختن و آسیاب كردن سنگ بدست می آید. سنگ گچ از گروه مصالح ساختمانی كلسیم دار است كه بطور وفور در طبیعت یافت می شودو تقریباً در تمام نقاط روی زمین وجود دارد و از لحاظ فراوانی در طبیعت در ردیف پنجم می باشد. درایران هم تقریباً درتمام نقاط كشور مخصوصاً در كویر مركزی و اطراف تهران جاجرود، آذربایجان یافت می شود. سنگ گچ با فرمول caso4,2H2o از سنگهای ته نشستی است و به علت میل تركیبی شدیدی كه دارد بطور خالص یافت نمی شود. بیشتر به دو صورت تركیب با كربن و با اكسیدهای آهن و خاك رس می باشد. سنگ گچ یا بصورت سولفات كلسیم بدون آب بدست می آید كه به آن انیدریت می گویند. سنگ گچ خالص بی رنگ است و سنگ گچ تركیب شده با كربن خاكستری و سنگ گچ تركیب شده با اكسیدهای آهن بی رنگ، زرد روشن و یا كبود و یا سرخ می باشد كه برحسب نوع اكسیدهای آهن این رنگها متفاوت است.

خواص گچ :

1 ـ زود گیر بودن 2 ـ خاصیت ازدیاد حجم
3 ـ مقاومت در برابر آتش سوزی 4 ـ آكوسیتیك بودن
5 ـ ارزان بودن 6 ـ خاصیت پلاستیكی گچ
7 ـ رنگ گچ 8 ـ رنگ پذیری گچ

 

گچ علاوه بر دو خاصیت عمده كه یكی زودگیری و دیگری ازدیاد حجم به هنگام سخت شدن است دارای خواص دیگری نیز می باشد از جمله آنكه اكوستیك است و در آتش سوزی مقاوم می باشد و ارزان و به فور یافت می گردد ودارای رنگی سفید و خوش آینه است.

پخت گچ :

پخت يعني حرارت دادن به سنگ گچ آبدار به طوري كه بتوانيم 5/1 مولكول از آب تبلور آن را تبخير نماييم . همانطور كه مي دانيد سنگ گچ سولفات كلسيم به علاوه دو مولكول آب متبلور مي باشد . عمل تبخير 5/1 مولكول آب تبلور سنگ گچ در گرماي بسيار كم انجام مي شود به طوري كه اگر به سنگ گچ در حدود 170 درجه ي حرارت بدهيم 5/1 مولكول از آب تبلور خود را از دست داده و به گچ ساختماني به فرمول SH2O ½ CaSO4 تبديل مي گردد و در اثر حرارت بيشتر تا گرماي 300 درجه ي سنگ گچ 7/1 مولكول آب تبلور خود را از دست داده و به گچ تشنه تبديل مي شود . اين گچ ميل تركيبي شديد با آب داشته به طوري كه اگر در مجاور هواي آزاد قرار بگيرد 2/0 مولكول آب از بخار موجود در هوا را جذب كرده به گچ ساختماني با 5/0 مولكول آب تبلور تبديل مي شود .

 

 

ساخت ملات گچ :

 

براي ساختن ملات گچ و يا ملات گچ و خاك بايد دانه هاي گچ و خاك را به داخل آب بريزيم ، بدين طريق كه ابتدا مقدار كمي آب در استامبولي ( ظرف مخصوص گچ سازي و يا حمل ملات ) مي ريزيم آنگاه پودر گچ را كه قبلا به نسبت معين مشخص شده است درون آن مي پاشيم تا بدين وسيله كليه دانه ها در مجاورت آب قرار بگيرند و تر بشوند . مقدار آبي كه يك كيلوگرم پودر گچ احتياج دارد تا ملات بشود از لحاظ تئوري 2/0 ليتر است يعني تقريبا 20 درصد وزن گچ ولي از لحاظ عملي براي شكل پذيري بهتر و مجال كار كردن كارگران با ملات مي بايست حدود 70 تا 80 درصد وزنش آب اضافه نماييد ، البته مقدار آب آن پس از خشك شدن گچ تبخير گشته و جاي قسمتي از آن در اثر ازدياد حجمي كه گچ در موقع خشك شدن پيدا مي كند پر مي شود .  

 

گچ ساختماني بايد زود شروع به گرفتن و سخت شدن نموده و سخت شدن آن نيز بايد خيلي زود پايان يابد . گچ ساختماني مرغوب آن است كه زمان گرفتن آن زودتر از 6 دقيقه شروع نشود و پايان سخت شدن آن نبايد زودتر از 16 دقيقه باشد .

با توجه به اينكه گچ در موقع ملات سازي گرما توليد مي كند به طوري كه تقريبا تا حدود 15 تا 20 درجه گرمتر از محيط كارگاه مي شود بدين سبب از لحاظ تئوري مي توان ملات گچ را در دماهاي زير صفر درجه نيز مصرف نمود ولي عملا در كارگاه ها بايد از اين كار خود داري كرده و حداكثر ملات گچ را در دماهاي كمتر از 5 يا 6 درجه بالاي صفر مصرف ننماييم .

 

اندازه دانه های گچ :

هر قدر دانه هاي گچ ريزتر باشد گچ مرغوب تر بوده و براي كارهاي ظريف تر مورد استفاده قرار مي گيرد . قطر بزرگترين دانه گچ مورد استفاده در كارهاي ساختماني نبايد از 6/0 ميلي متر بزرگتر باشد و نود درصد آن بايد ريزتر از 15/0 ميلي متر بوده و 10 درصد آن بايد ريزتر از 3/0 ميلي متر باشد .

 

انبارکردن گچ :

براي انبار كردن گچ بايد آن را روي تخته هايي كه حداقل 30 سانتي متر از زمين فاصله داشته باشد بچينند . براي ايجاد فاصله تخته هاي زير گچ از زمين از قطعات آجر يا بلوك سفالي استفاده نمود و همچنين بايد فاصله كيسه هاي گچ از ديوارهاي انبار حداقل 20 سانتي متر باشد و نبايد بيش از 10 كيسه گچ را روي هم چيد زيرا ممكن است گچ داخل كيسه هاي پايين تر در اثر وزن كيسه هاي بالايي به همديگر چسبيده و گلوله شود . در صورتي كه انبارکردن به طور صحیح انجام گيرد و هوا به راحتي در اطراف آن بتواند جريان يابد مي توان برای مدت يك سال هم انبارنمود .

 

 

 


مصارف گچ :

گچ در ساختمان مصارف متعدد دارد از جمله ریختن رنگ ساختمان برای مشخص كردن اطراف زمین و پیاده كردن نقشه، ملات سازی، گچ وخاك، سفیدكاری وسنگ كاری كه درمورد اخیر برای نگهداشتن سنگ بطور موقت در جای خود تا ریختن ملات پشت آن مورد مصرف دارد و در صنایع قالبسازی و ریخته گری برای قالب سازی مصرف می شود و در كارهای طبی برای شكسته بندی مورد نیاز است.